ژار(زهر)
له داخی مهینهتی دهوران دلم پر ئاوره ساقی
ألا یا ایها الساقی قلبی ملیءٌ بالنار من هموم الأیام
از حسرت اندوه روزگار دلم پُرِ آتیشه ای ساقی
له ژاری تالی ژین دیسان پیالهی دل پره ساقی
من سم الحیاة الناقع کأس القلب ملیئة مرة أخری
از سم تلخ زندگی باز پیالۀ دل پُرِ ساقی!
وهره ئهمشهو وهکو ههر شهو، وهره ساقی دلم خوینه
تعالی اللیلة کاللیالی الماضیة تعالی، قلبی دامی
بیا امشب مثل هر شب بیا ساقی دلم خونه
ههتا کوو دیته چاوم خهو حهرامه شهربهتان بینه
آتی بالعصیر المحرم حتـی یأخذنی النـوم
تا خواب به چشمانم میآید ازین شربتهای حرام بیار
دلم زوخاوی لی درژی دهسا ههسته بکه مهستم
یسکـب القیح من قلبـی فـقم خمِّـرینـی
زدل خونابه میآید پس برخیز و مستم کن
شهرابی کون له جامی نوی،به خور تیکه بده دهستم
خمورالقدیمةفی کأس جدیدة بالمرة صبّیها واجعلیها فی یدی
شراب کهنه در جامی نو به یکباره بریز و به دستم ده
که وا کون کون بووه جهرگم له جهوری ماتهمی دنیا
لأن کبـدی هـکذا مـحرق من غدر حـداد الدنیـا
که اینگونه جگر پاره پارهست ز جور ماتم دنیا
ههتا کو سهردهمی مهرگم وهره ههر توم دهوی تهنیا
و تعالی حتی یأتینی الموت لأنی أریدک وحدک
بیا تا لحظۀ مرگم که تنها تو را خواهم
ههناسهی سهردی پر داخم دهمیکه گرتویه ناخم
من زمان آهاتی الباردة و حزینة إشتعل فی قلبی
آه سرد پرسوزم زمانی ست که در درون در گرفته
شهرابی تویه دهیشوری پهژارهی ژینی پر ئاخم
و خمـرک هذا وحـده یمـحو همـوم حیاتـی الحزینه
و تنهااین شراب توست که میشوید اندوه زندگی پرحسرتم را
«شهریف»
بارگهی خهم
رحلُ الهَمّ
کوله بار غم
شعر از: احمد محمد
ترانه از : 
ناصر رزازی
بارگهی خهمم ههڵگرت و هاتمهوه بۆ شارهکهم
حملتُ رحلَ همّی و رجعتُ إلی بلادی
کوله بار غمم را برداشته و سوی دیار خود آمدم
هاتم بهرهو دییاری شهنگی کهس و کارهکهم
جئتُ إلی بلادِ آبائی الخَضِرة
دیار سرسبز و خرم پدرانم
بۆ باوهشی به سۆزی دایکه دڵ سووتاوهکهم
إلی حضنِ ملیئٍ بالإحساسِ حضنِ أمی اللی جریح الفؤاد
سوی آغوش گرم و پرسوز مادر داغدیدهام
تاکوو بزانێ چهنده به سۆیه ئازارهکهم
کی تعرفَ ما أحرقَ آلامی للفؤادِ
تا مادر بداند چقدر درد من کشنده است
هاتووم وهکوو شهماڵێک چڵ و گهڵا بدوێنم
جئت کریحِ الشَّمال لِکی أتحدثَ النباتَ و الورقَ
آمدهام تا چون باد شمالی با گل و گیاه سخن بگویم
پاییزی غهرێبی دڵ به جارێک ههڵوارێنم
و أتخلصُ من خریفِ القلب بالمَرّة
و یکباره برگهای زرد پاییز غربت دل را فروریزم
که من نمهی باران بم، ئێوهش ئاوێنهی باخمن
إن کنتُ وابلا فأنتم مرآة حدیقتی
اگر من نم نم باران باشم شماهم آینۀ باغچۀ من هستید
ههرچهنده لێتان دوور بم ههنسک و ئاهی ناخمن
ومهما أکونُ بعیداً منکم فأنتم نشیجی و آهی
اگرچه از شما دورهم باشم ولی بازم هقهق و آه درون من هستید
دڵم پرسه خانهیه سهرم بهفری زستانه
قلبی مخبأ الهموم و رأسی کثلج الشتاء بسبب الآلام
قلبم آرمگه غمهاست وسرم چون برف از درد سپید گشته
ههمیشه خهم له چاوما باڵاترین میوانه
دوماً الهمُّ هوَ الضیفُ الافضلُ فی عینیَّ
غم همیشه والاترین مهمان چشامه
وهک باڵندهی لانهواز تهرهو بێ ناونیشانم
کالطیر المطرود من عشّه أنا تارک عشی مجهولاً
مثل پرندۀ رانده شده از لانه، من نیز از کاشان خویش بی نام ونشان رانده شدهام
چهن شیرینه که دهڵێم من خهڵکی کوردستانم
کم أحلَی إذ أقولُ أنا کُردستانی
چقدر شیرین است آنگاه که می گویم من اهل کردستانم
شیشه بشکسته را پیوند کردن مشکلست
دل چو آزرده شود خرسند کردن مشکلست
ترانه : پیی بلین
زیاد اسعد
پیی بلین تو خوا کهسی روژی هه زار جار
قولوا لها باالله من مثلی ألف مرّة کل یوم
بهش بگین تورا به خدا کی مثل من روزی هزار بار
ناوی توی له سهر لیوه به گریانو زار
یذکر اسمک بالبکاء و التضرّع
اسم تو با گریه و زاری رو لبهاشه
پیی بلین ئاشقیکم شیت و سهرگهردان
قولوا لها أنا عاشقٌ مجنونٌ متحیرٌ
بهش بگین عاشقی دیونه و سرگردانم
چاوه ریمه روژ و شهو له کوچه و کولان
استناک طوال اللیل و النهار فی الأزقة
روز و شب تو کوچه ها چشم براهم
پیی بلین بهسهرهاتم کرا به چیروک
قولوا لها أنّ مصیری صار قصة
بهش بگین سرنوشتم داستان شده
ههموو خهلک دهزانن منم مال ویران
و کل الناس یعرف هذا هو أنا اللی خسران و تعس
و همۀ مردم میدانند این منم که خونه ام خراب شده
پیی بلین پیی بلین ههموو عالهم پیی بلین ههمو دونیا پیی بلین
قولوا لها قولوا لها کل العالم و کل الناس
بهش بگین همه مردم و همه دنیا بهش بگین
پیی بلین له ههر کوچه و دیوارو دهروازهی شار
قولوا لها بأنّ فی کل زقاق و علی کل جدران و بوابة المدینة
که در هر کوچه و دیوارو دروازۀ شهر
ناوی ئهوه که نوسراوه به خوینی منی ههژار
أنّ اسمها مکتوب بدم مسکین مثلی
اسمه اونه که با خون من بیچاره نوشته شده
پیی بلین له ههر لایه ههوری دهکاته باران
قولوا لها أینما تمطر سحابٌ
بهش بگین هر طرف ابری که میباره
ئهوه منم دهبارینم فرمیسکی ئازار و ژان
أنّه هو أنا أمطر دمعات الحزن و الألم
این منم که اشک درد و آزار میبارانم
پیی بلین دلداریکم به شهو تهنیا ئهمینم
قولوا لها أننی عاشقٌ أتوحّد فی اللیالی
بهش بگین که من دلداری هستم شبها تنها میمونم
به یادی ئهو ههزار شیعری ئاشقانه ئهخوینم
و أنشد بذکرها الآلاف من قصائد الحب
و به یاد او هزار شعر عاشقانه میخونم
پیی بلین روژی دادی دهمرم سهر دهنیمهوه
قولوا لها یأتی یوم أموت و أجعلُ رأسی علی التراب
بهش بگین یه روز میاد میمرم و سر رو خاک میزارم
به یادی ئهو به ههناسهی گهرمی ئهو دهژیمهوه
لکن بذکرها و بنفَسها الحارة أحیی مرة أُخری
اما با یاد اون و با نفس گرمش عمر دوباره مییابم
پیی بلین که له من ئاشقتر کییه!؟
قولوا لها من هو أعشق منی!؟
بهش بگین کی از من عاشقتره!؟
وهکو من دیوانهو شهیداتر کییه
و من هو أکثر جنونا و ولهاً منی
مثل من دیونه و شیداتر کییه
ئهگهر ئهو ولاتی پهنای ئاشقانه
إذا کانت هی الأرض اللجوء للعشاق
اگه اون سرزمین پناه عاشقانه
کی وهک من کوردیکی بی مال و جییه
فمن هو مثلی کُردٌ بلا مکانٍ و ملجإٍ
کی مثل من یه کُرد بی خونه و بیپناهه
شعر كردي از :
كمال عيسي پاك ( سوما)
خوشهويستي و .... الحب و ....
ئهگهر دهريا إن كان البحر
بهقهد من قدّي
ماسيهكاني خوش ويستبايه يحب الأسماك
ماسيگرهكان صائد الأسماك
هيچ كات شالاويان نهدهبرد لم تهجم علي الأسماك أبداً
*************
ئهگهر بههاريش و لو كان الربيع
بهقهد من قدّي
سهوزي و گول يحب الخضارة و الأزهار
خوش ويستبايه ..........
به دايم دوماً
سهوزپوش دهبو! يلبس الخضراء
************
ئهگهر هاوينيش لو كان الصيف
بهقهد من قدّي
گهرمي ئهويني يحسُّ
ههست كردبا بحرارة الحب
قهد نهي دههيشت لم يسمح
هيچ كات أبداً
سوزهيهك ههل بكات أن تهب نسمة
************
ئهگهر دار بهروو إن كان السنديان
بهقهد من علي قدري
گهلاي داري يحب الأوراق
خوش ويستبايه .............
قهد باي پاييز ريح الخريف
نهي دهتواني ما استطاعت قطّ
بو دياري أن تهديها
فهسلي خهزاني الخريف
بو بيني ...........
**********
ئهگهر زستانيش إن كان الشتاءُ
بهقهد من قدّی
بهفري سپي يحب الثلج الأبيض
خوش ويستبايه ............
قهد نهي دههيشت لم يسمح أبداً
پهلهي رهشي أن تسقط عليها
تيبكهوي نقطة سوداء
**********
ئهگهر دلداريش لو كان العاشق
بهقهد من قدّي
ههستي به ئهوينم يحسُّ بالحب
كردبا ..........
هيچ كات ويلي لمّا يتركني أبداً
نهدهكردم ...........
************
ئازيزهكهم حبيبتي
وهكوو دهريا أنا كالبحر
ليواو ليوم له ئهوينت مليءٌ من حبكِ
*********
دهليم ئازيز بههارهكه! أقول عزيزتي يا ربيعي!
بهرگي سهوزت زيّك الأخضر
فري مهده لا ترميه
*********
له هاويني سوتينهر دا في الصيف المحرق
بزهي پر سوزت ابتسامتك الحميمة
فينكي و ئاراميم يمنحني البرودة و الهدوء
ئهداتي .........
******
خوشهويستم حبيبتي
قهد ناهيلم لن أسمح أبداً
بو هيچ كهسي أن تصبح
ببيه نيچير صيداً لأيّ صيادٍ
ئهينهكهم حبيبتي
وا ههست دهكهم أحسّ بأنك
گهلاي داري سهرمي و أوراق شجرة كياني
قهت ناهيلم و لن أسمح
شنهي شهمال هبة الشمال
بتوهريني أن تسقطك
**********
دلدارهكهم محبوبي
له زستاني شهختهو في الشتاء البارد
سههول بهنداندا و المُثلِج
ئاميزت حضنك
گهرمي ئهوينم يمنحني حرارة الحب
پيدهبهخشي ......
**********
ئهوينهكهم يا حبيبي
بهقهد ههر چوار وهرزهكان قدر الفصول الأربعة
خوشم دهويي و أحبك
له ناوتا دهتويمهوه و ادوب فيك
نازدارهكهم عزيزتي
له ههر كوي بم أينما كنتُ
بو باوهشت أرجع لحضنك
ههر ديمهوه و .....
له ناو تو دا و فيك
دهتويمهوه.......! أدوب.......!
هر كس چيزي را ميبيند كه آن را در قلب خود حمل مي كند.
" گوته "
خوشهويستم
چوپي فتاح
خوشهويستم چيت ناو بنيم
يا حبيبي شو أسميك؟
عشق من! تو را چي صدات كنم؟
كاتي عهشقت وهك ئاگرهو
إذا كان حبك نارٌ و
آنگاه كه عشقت چو آتشيست
ههمو ساتي ئهسوتيني دلي بي جيم
دوماً يحترق قلبي الحيران
هميشه دل سرگردانم را ميسوزاند
ريبواريكي ماندو و نهناس ويل و تهنيام
أنا مسافرٌ متعب، غريب ، حيران و وحيد
من مسافري خسته، غريب، سرگردان و تنهايم
بو كوي ئهروي به شوينتا ديم
إلي أين ترحل أتابعك
هركجا بروي دنبالت ميآيم
گهر وون بي ليم ئهدروشم پيت
إن تغيب عني أتنوّر عليك
اگه ازم گم بشي بر تو خواهم درخشيد
وهك پهروانه به شوينتا ئهگهريم
كالفراشة أبحث عنك
مثل پروانه دنبالت ميگردم
به شهوانيش وهك خهرمانه دهوري مانگي گونهت ئهدهم
في الليالي أدور كهآلة حول قمر وجهك
شبها مثل خرمن ماه دور صورتت ميگردم
وهكو كاروانچييهكي ويل بهرهو لات ديم
مثل ركبٍ حيران آتي اليك
مثل كاروانچيي سرگردان به طرفت ميآيم
ههواگهي من چاوهكانته كاتي هاتم
عيونك مَصيَفي، إذا أتيت
چشمانت كوچگاه و ييلاق من است، هرگاه آمدم
مهپرسه ليم من چيم و كيم
لا تسألني ما و من أنا؟
ازم مپرس من چي و كيم
بهلي گولم به تهنيا تو چاوهكانت
إي يا وردي ، عيونك أنت
آري اي گل من تنها تو چشمانت
بو من بوته ههوارگهو جي
اصبحت مَصيَفي و مطرحي
ييلاق و جايگاه من گشته است
كاتي هاتم روماني خوشهويستيمت بو باس ئهكهم
إذا أتيت أتحدث عن قصة حبي لك
اگر آمدم از داستان عشقم برايت حرف خواهم زد
نه روي خوتم لي وهرگيره و نه دهرگاي دلت داخه ليم
إذاً لا تتولي وجهك عني و لا تغلق باب قلبك عليَّ
آنگاه نه رويت را از من برگردان و نه درگاه دلت را بر سر من ببند
ههتا ووتم گوي بگره ليم زمان شكا
متي قلتُ إسمعني! بُهت اللسانُ
هرگاه گفتم به حرفهايم گوش بده زبان قدرت سخن گفتن را از دست داد
مانگ و ئهستيرهش هاتنا تكا
حتي القمر و الشمس و النجوم جاءوا تلتمسونك
حتي ماه و خورشيد و ستارهها هم آمدهاند و به تو التماس ميكنند
ههتا كهي لهدوات بگهريم بهسه چيتر
إلي متي أبحث عنك كفاك
تا كي دنبالت بگردم بسه كافيه؟!
چاوم بوته گومي خوين و له دواش كهوتن دهست و پيم
أصبحت عيوني مسبحةَ الدم و استرخت يدي و رجلي
چشمانم آبگير خون گشته و دست و پاهايم سست شدهاند
تا كهي تا كوي به شوينتا بيم؟
إلي متي و إلي أين أبحث عنك؟!
تا كي و كجا دنبالت بيام؟!
«ارزش انسان به داشته هایش نیست، به آن چیزیست که آرزوی بدست آوردنش را دارد»
"جبران خلیل جبران"
گورانی کوردی : ئیمه گیانیکین له دو جه سته دا
له : ئیبراهیم خه یات
ئیمه گیانیکین له دو جهستهدا وهک شیعروئاواز له یهک بهسته دا
نحن روح واحد فی جسمَین کالشعر والغناء فی غلاف واحد
ما یک روحیم در دو جسم مثل شعرو آواز دریک رسته ایم
دونیاش ناتونی لیکمان کاتهوه مهگهر خوا بو خوی بمان باتهوه
حتی الدنیا لا تقدر ان تفرقنا إلا ان یـذهـب بنـا الله إلیـه
دونیاهم نمیتونه مار ازهم بگیره مگه اینکه خداما راپیش خودش ببره
ئیمه پهروهردهی یهک خول وئاوین بو تهنیا ساتیک بی یهکتر نابین
نحن مترعرو أرض و ماء واحد حتــی لآنٍ واحـــد لا نفتــرق
ما پروردۀ یک آب و خاکیم حتی برای یه ساعت ازهم جدا نمیشیم
ئهگهر لهو دونیاش زیندو بینهوه ریبواری یهک ریین جیا نابینهوه
إن بعثنــا مــــرة أخــری صاحبَی طریق واحد لا نفترق
اگر اون دنیا هم زنده بشیم مسافر یک راهیم جدا نمیشیم
پهیمانمان داوه تا له ژینا بین بو تهنیا ساتیک بی یهکتر نابین
عاهــدنا طــوال الحیــاة حتی لحظة لانعیش دون أخری
عهد بسته ایم تا زندهایم حتی یه لحظه بدون هم زندگی نمیکنیم
ئاشقی پیروزی ئیمه واهایه ههتا خواوندیش لیمان رهزایه
عشقنا الرابح تکون هکذا حتــــی یــرضـــانـــــا الله
عشق پاک ما این جوریه حتی خداوند هم ازما راضیه
بهجيهشتن!
تهميك بو به شيعرم
ئهمزاني تو لهو ديو تهمهوه
چاوهروان وهستاوي و
بيزاري
چيم ئهكرد
جوانيتم نهئهدي
ههردووكمان له ييكتر بزر بووين
ئهو كاتهي كه شيعريش رهويهوه
سهيرم كرد:
تويش لهوي نهمابووي
رويشتبووي
ههتاوي پيي وتم
تو له گهل شيعريكي شهفاف و
بهرچاو روون رويشتبووي!
" شيركو بيكهس"
تنها گذاشتن
مِهی كلماتِ شعر من شد
نميدانستم تو در آن سوي مِه
چشم براه مني
بي تابانه
هرچه تلاش ميكردم
زيبايي ات را نمی دیدم
هر دو از همديگر پنهان
آنگاه كه شعر نيز از من رميد
نگريستم
تو هم نبودي
رفته بودي
پرتوي از خورشيد به من گفت:
تو همراه شعري شفاف و
بينا رفته بودي
شايد از روزنةچشمي شوخ برق عشقي به دلش تافته است
من اگـر تازه و زيبـا بـودم او زِمن تازه تـري يافتـه است
"مهستوره"
ئه و په ری تاسه
چون دلت هات
له گهل سهرینی
ته نیایی دهرزی چنا
جیم بهیلیت؟
چون دلت هات
له گهل شـهوی
سارد و سری بی نوستنا
جیم بهیلیـت؟
بگهریــوه!
ژووری تهنیام چاوهریته
بگهریــوه!
عومری زاوام
شهیدای بووکی ترپهی پیته!
"عه بدوللا په شیو"
فراسوي آرزو
چطور دلت آمد
بر بالـيـن
تنهايي و وحشت
تنهايم بگذاري؟
چطور دلت اومد
مرا با شب
سرد و سوزناك بيخوابي
تنهايم بگذاري؟
برگــرد!
كُنج تنهاييام چشم براه توست...
برگــرد!
عُمْر داماديم
شيداي عروس آهنگین گامهاي توست...!
لازم به ذکر است که: این شعر برای مخاطب قرار دادن شخص خاصی در اینجا نیامده است.
بهههشتم پي بدهن به خوا بهههشتم بي تو قهت ناوي
به گيانت گياني شيرينـم به بي تـو ناسـرهوم تاوي
"توش به جیم دیلی"
زور باش دهزانم توش به جیم دیلی
توش سهرخوش دهبی و
وهک بادهییکی بوش به جیم دیلی
توش به جیم دیلی
وهک چون سهوزایی، باخ به جی دیلی
وهک چون تهم و مژ، شاخ به جی دیلی
توش به جیم دیلی
توش به جیم دیلی
چون ئهسپیکی خورت سوار به جی دیلی
چون ووشهی تادار زار به جی دیلی
توش به جیم دیلی
ئهگهر دهزانیت ئهمجاره
بریاره کهت دوا بریاره
ناونیشانی خوت بگوره
جی پییهکانمان بسرهوه
له ژیر ئاسماني ئهم شاره
ئه وسا خوات لهگهل
چون ئهسپیکی خورت سوار بهجی دیلی
وام بهجی بیله!
چون ووشهی تادار زار بهجی دیلی
وام به جی بیله...!
"عه بدوللا په شیو"
برگردان شعر به فارسی:
تو هم منو تنها میگذاری
خیلی خوب میدانم که تو هم مرا تنها میگذاری
تو هم سرخوش می شوی
مثل یک باده خالی مرا تنها میکذاری
تو هم مرا تنها میگذاری
چون تنها گذاشتن سبزه باغ را
چون تنها گذاشتن مه،کوه را
توهم مرا تنها میگذاری
تو هم مرا تنها میگذاری
به سان اسبی نجیب که سوارکارش را تنها میگذاره
به سان کلماتی پرسوز که از زبان پر می گیرند
توهم مرا تنها میگذاری
اگر می دانی این بار
این آخرین پیمان توست
آدرس خودت را عوض کن
رد پاهایمان را پاک کن
در زیر آسمان این شهر
آنوقت،در پناه خدا
به سان اسبی نجیب که سوارکارش را تنها میگذاره
تو هم مرا تنها بگذار
به سان کلماتی پرسوز که از زبان پر می گیرند
تو هم مرا تنها بگذار...
تو پیبکه نه و با من گریان سه ما له نیو چاوم بکا
تو پیبکه نه و با من ئازار شایـی له هه ناوم بـکا
چهند دهترسم
چهند دهترسم
که دیمهوه
هه والیکی تالت پی بی
چه ند ده ترسم
که باوهشت پیدا دهکهم
بونی نامویهکت لی بی
چهند دهترسم
که دیمهوه
گرامهری زمانی چاو
رینوسی ههجات گورابی
چهند دهترسم
چپهیی گهرمی پهنجهکانت
وهک به جیم هیشت وانهمابی
لهمهش زیاتر
چهند دهترسم کهسم، هاوریم
که دیمهوه
تو وهک خو بیت، من بگوریم
« عه بدوللا پهشیو»
"شعر"
چقدر می ترسم
چقدر می ترسم
که باز می گردم
خبری تلخ و ناخوشایند با خود داشته باشی
چقدر می ترسم
آنگاه که در آغوشت میگیرم
بوی نا آشنایی با خود داشته باشی
چقدر می ترسم
که باز می گردم
گرامر زبان چشمانت
نگارش هجهاهایت تغییر کرده باشند
چقدر می ترسم
گرمي نوازش پنجه هايت
آنگونه كه تركشان كردم ديگر نباشند
ازين هم بيشتر
چقدر مي ترسم
اي همه كسم، همراهم
كه باز مي گردم
تو خود باشي و من ديگري...
شیعری له
شیرکو بیکهس
تاله قژی کچیکی جوان!
له سه رشانی کوته که م به جی مابو
لیم کرده وه و
کردم به په تی دیلا نه بو هه لبه ستیکی پینج شهش سالهم
ده نکه زیخیکی چيای کوردوستان
له کهیهوه! پهریبوه سوچی گیرفانم
دوینی!
نازانم چون بو دوزیمهوه دهرم هینا و ماچم کردو
کردم
به بهردی کهعبهی
گشت شیعرهکانم
................................................
