«ارزش انسان به داشته هایش نیست، به آن چیزیست که آرزوی بدست آوردنش را دارد»
"جبران خلیل جبران"
گورانی کوردی : ئیمه گیانیکین له دو جه سته دا
له : ئیبراهیم خه یات
ئیمه گیانیکین له دو جهستهدا وهک شیعروئاواز له یهک بهسته دا
نحن روح واحد فی جسمَین کالشعر والغناء فی غلاف واحد
ما یک روحیم در دو جسم مثل شعرو آواز دریک رسته ایم
دونیاش ناتونی لیکمان کاتهوه مهگهر خوا بو خوی بمان باتهوه
حتی الدنیا لا تقدر ان تفرقنا إلا ان یـذهـب بنـا الله إلیـه
دونیاهم نمیتونه مار ازهم بگیره مگه اینکه خداما راپیش خودش ببره
ئیمه پهروهردهی یهک خول وئاوین بو تهنیا ساتیک بی یهکتر نابین
نحن مترعرو أرض و ماء واحد حتــی لآنٍ واحـــد لا نفتــرق
ما پروردۀ یک آب و خاکیم حتی برای یه ساعت ازهم جدا نمیشیم
ئهگهر لهو دونیاش زیندو بینهوه ریبواری یهک ریین جیا نابینهوه
إن بعثنــا مــــرة أخــری صاحبَی طریق واحد لا نفترق
اگر اون دنیا هم زنده بشیم مسافر یک راهیم جدا نمیشیم
پهیمانمان داوه تا له ژینا بین بو تهنیا ساتیک بی یهکتر نابین
عاهــدنا طــوال الحیــاة حتی لحظة لانعیش دون أخری
عهد بسته ایم تا زندهایم حتی یه لحظه بدون هم زندگی نمیکنیم
ئاشقی پیروزی ئیمه واهایه ههتا خواوندیش لیمان رهزایه
عشقنا الرابح تکون هکذا حتــــی یــرضـــانـــــا الله
عشق پاک ما این جوریه حتی خداوند هم ازما راضیه
بتروح: میخوای بری
بتروح
میخوای بری
دهروی
یالله سلامة
یالّا(بفرما) به سلامت
یاللا سهر چاوم هاتی
و ایاک قلبی انظلم
تنها تو به قلب من ظلم کردی
و تهنیا تو جهفات له گه ل دلی من کرد
و أیام تؤتی الألم ایام
و روزگار هم درد و سختی میاره، آري روزگار
و روژگاریش هیش و ناخوشی له گهل خوی دینی
وداریت أحزانی یاما
و تو ای عزیزم دردهای من را می فهمیدی
تو ئهی خوشهویستم ههستت به هیشی من دهکرد
وأنا أقول تصبر معاک
اما من با خودم می گفتم با تو صبرخواهم کرد
منیش به خوم دهکوت له گهل تو سهبر ئهکهم
أتاری صبری فی هواک احلام
اما کاملا پیدا بود که صبرمن درعشق تو خیالی بیش نبود
بهلام زور جوان دیار بو که سهبری من له عیشقی تو دا تهنیا خهیالیک بوو
بتروح مع السلامه
میری!؟ به سلامت!
دهروی یاللا سهر چاوم هاتی!
و لا یوم حسأ ل علیک
هیچ وقت دیگر سراغ تو را نخواهم گرفت
تازه قهت پرسیار له تو ناکهمو و به شوینتا ناگهریم
و أهدیک الف ابتسامه
و هزار لبخند را پشت سرت به تو هدیه می کنم
و له دوا تا ههزار زهردهخهنه و پیکهنینیشت پیشکیش ئهکهم
و أخفی دمعة عینی
و اشک چشمانم را از تو پنهان می کنم
فرمیسکهکانیشم له تو دهشارمهوه
بتقول إنّک هجرنی
میگی من تو را ترک کرده ام
دهلیی من توم جی هیشتوه
علی إیه هندم أنا؟
برای چی پشیمان بشوم؟
بهلام من بو چیت پهشیمان ببمهوه؟
عالشوق ولاالهَنا علی إیه؟
برای اشتیاقم به تو وخوشی که وجود نداشت؟ برای چی؟
بو ئهو خوشی و خوشهویستیی که له نیومان دا نه بوو؟ بو چی؟
ولن تکتف فکرنی
حتی به خودت زحمت نمیدی به من فکر کنی
تو ئازاری ئهوه به خوت نادهی که بیر له من بکهیتهوه
انت مِن کم سنة جنبی
تو از خیلی سالها پیش کنارم بودی
تو سالانیکی زور له لام بوی
مَنتش هِنا
اما اصلا پیش من نبودی
بهلام قهت له لای من نهبوی
علی إیه؟
برای چی؟
بو چی؟
بهجيهشتن!
تهميك بو به شيعرم
ئهمزاني تو لهو ديو تهمهوه
چاوهروان وهستاوي و
بيزاري
چيم ئهكرد
جوانيتم نهئهدي
ههردووكمان له ييكتر بزر بووين
ئهو كاتهي كه شيعريش رهويهوه
سهيرم كرد:
تويش لهوي نهمابووي
رويشتبووي
ههتاوي پيي وتم
تو له گهل شيعريكي شهفاف و
بهرچاو روون رويشتبووي!
" شيركو بيكهس"
تنها گذاشتن
مِهی كلماتِ شعر من شد
نميدانستم تو در آن سوي مِه
چشم براه مني
بي تابانه
هرچه تلاش ميكردم
زيبايي ات را نمی دیدم
هر دو از همديگر پنهان
آنگاه كه شعر نيز از من رميد
نگريستم
تو هم نبودي
رفته بودي
پرتوي از خورشيد به من گفت:
تو همراه شعري شفاف و
بينا رفته بودي
با می به کنـار جوی مـی باید بـود وزغصـه کنـار جـوی می بایـد بـود
این مدت عمرماچوگُل ده روزاست خندان لب و تازه روی می باید بود
"مه ستوره"
