تبليغاتX
زه‌رده په‌ري گول

 

اتفقنا

مایا نصریمایا نصری
م البدايه احنا اتفقنا ننسى كلمه يوم فراقنا

از آغاز با هم توافق کردیم اون حرف روز جدایی مان را فراموش کنیم

له سه­ره­تا دا په­یمانمان به­ست که وشه­ی روژی جودایی له بیر که­ین

مهما تبعدنا الليالى مش هنبعد عن طريقنا

هرچند شبها ما را دور کنه ما از راهمون دور نمیشیم

ئه­گه چی شه­وه­کان ئیمه لیک دوور کا من و تو له ریگامان دوور نابینه وه
قلت لك افديك بعمرى قلت لى انا كلى ليك

بهت گفتم عمرمو فدات میکنم،گفتی من همه ی وجودم برای توست

پیم ووتی من ته مه­نم فیدای تو ئه­که م؛ ووتت من هه­مو ژیانم بو تویه!
قلت هاديك عينيا قلت لى غاليين عليك

گفتم چشامو فدات میکنم! گفتی اونا برات گرونن

ووتم چاوه­کانم فیدای تو ئه­که م؛ ووتت ئه­وان بو تو به نرخن
 كنت ليه بتقول دا كله اه يا قلبك عمرى كله

تو برای چه همه ی اینا رامیگفتی ای کسی که قلبت همه زندگیمه؟

تو بو چی ته­واوی ئه­و شتانت ئه­کوتن ئه­ی ئه­و که­سه­ی دلت هه­مو ژیانمه؟
بعد ما انت خدته منى جاى ترجع فى اتفاقنا؟!

بعد ازاینکه ازم گرفتیش،اومدی برگردی به توافقمون؟!

پاش ئه­وه­یی که لیت هه­ستاندم هاتوی بگه­ریوه سه­ر په­یمانه­که­مان؟!
اتواعدنا فى بدايتنا مش هنبعد طول حياتنا

در آغاز به هم قول دادیم تاهستیم ازهم دور نشیم

له سه­ره­تا دا به­لیتمان دا که تا هه­ین لیک دوور نه­بین
ليه نضيع كل حاجه ليه نقول كلمه ياريتنا؟
برای چی همه نیازمون به همدیگه رافراموش کنیم و برای چه کلمه " ای کاش" رابگوییم؟

بوچی ته­واوی پیویستیمان پیک له بیر که­ین و بو چی ووشه­" خوزگه­ "بو یه­ک بلین؟

 

نوشته شده توسط ادریس در شنبه ششم شهریور 1389 ساعت 0:23 | لینک ثابت |

 

ترانه : عينك كذابين
نوال الزغبی

عينك كذابين
چشمانت دروغگويند

چاوه­کانت دروزنن
قولي خايف ليه تقولها لي
به من بگو چرا می ترسی که اون کلمه رو به من بگی

پیم بلی بو ده­ترسی ئه­و ووشه­یه م پی بلیی
لو تداري العين قلبي حاسس بيها يا غالي
حتی اگه چشماتو رو هم هم بزاری قلبم می تونه اونرو احساس کنه نازنینم

هه­تا ئه­گه­ر چاوه­کانیشت له سه­ر یه­ک دانیی دلم هه­ستی پی ئه­کا
كلمه من حرفين عشتي بستاناها ليالي
چه شبهایی رو به انتظار شنيدن اين کلمه دو حرفی(حب) به صبح رسوندم

چ شه­وانیکم له چاوه­روانی بیستنی ئه­و ووشه دو پیتی گه­یانده به­یانی
على عيني عيونك تقابل عيني
چشمانت به چشمهايم نگاه می کنند

چاوه­کانت له چاوی من دا ده­روانیت
و قلبك بشوق يناديني
وقلبت مرا با عشق صدا می زند

و دلت پر به­دل بانگم ئه­کا
و تبعد اوام
وليکن به سرعت از من دور می شوی

به­لام زور زوو لیم دور ئه­بیته­وه
خبيني بحضنك ياريت و داريني
ای کاش مرا در آغوشت پنهان می کردی

بریا منت له نیو باوه­شت دا شاردباوه
يا احلى مشافت عيني
ای قشنگترين موجودی که تا به حال دیده­ام

ئه­ی شیرین ترین شتیک که تاکو ئه­ورو چاوم دیتویه­تی
يا اجمل غرام
ای زيبا ترين عشق

ئه­ی جوانترین ئه­وین
تعالالي
بيا کنارم

وه­ره لام
لا تبعد و سبني بحالي
از من دور نشو و مرا به حال خود رها مکن

لیم دور مه­به­وه و ته­نیا جیم مه­هیله
في حبك ده على جرالي عذابي في لقاك
هر چی بر سرم میاد به خاطر این عشق توست

هه­ر چی به سه­رم دیت به خاتری ئه­و خوشه­ویستیی تویه
قلها لي
این کلمه را به من بگو

ئه­و ووشه­یه به من بلی
عيونك بترسمها لي
چشمانت دارن اونو به من نشون می دهند

چاوه­کانت ئه­و ووشه­یه بو من ده­کیشنه­وه
بحبك تريح بالي
دوستت دارم و در كنار تو آسوده ام

خوشم ده­ویی و له لای تو ئارام و هیمنم
وبعدين معاك
و هميشه در کنار تو باقي خواهم ماند 

و هه­میشه لای تو ده­مینمه­وه

 

 

نوشته شده توسط ادریس در دوشنبه سوم اسفند 1388 ساعت 18:2 | لینک ثابت |

 

ژار(زهر)

له داخی مه­ینه­تی ده­وران دلم پر ئاوره ساقی

ألا یا ایها الساقی قلبی ملیءٌ بالنار من هموم الأیام

از حسرت اندوه روزگار دلم پُرِ آتیشه ای ساقی

له ژاری تالی ژین دیسان پیاله­ی دل پره ساقی

من سم الحیاة الناقع کأس القلب ملیئة مرة أخری

از سم تلخ زندگی باز پیالۀ دل پُرِ ساقی!

وه­ره ئه­مشه­و وه­کو هه­ر شه­و، وه­ره ساقی دلم خوینه

تعالی اللیلة کاللیالی الماضیة تعالی، قلبی دامی

بیا امشب مثل هر شب بیا ساقی دلم خونه

هه­تا کوو دیته چاوم خه­و حه­رامه شه­ربه­تان بینه

آتی بالعصیر المحرم حتـی یأخذنی النـوم

تا خواب به چشمانم می­آید ازین شربتهای حرام بیار

دلم زوخاوی لی درژی ده­سا هه­سته بکه مه­ستم

یسکـب القیح  من قلبـی  فـقومی  خمِّـرینـی

زدل خونابه می­آید پس برخیز و مستم کن

شه­رابی کون له جامی نوی،به خور تیکه بده ده­ستم

خمورالقدیمة فی کأس جدیدة بالمرة صبّیها واجعلیها فی یدی

شراب کهنه در جامی نو به یکباره بریز و به دستم ده

که وا کون کون بووه جه­رگم له جه­وری ماته­می دنیا

لأن کبـدی هـکذا مـحروق من غدر حـداد الدنیـا

که اینگونه جگر پاره پاره­ست ز جور ماتم دنیا

هه­تا کو سه­رده­می مه­رگم وه­ره هه­ر توم ده­وی ته­نیا

و تعالی حتی یأتینی الموت لأنی أریدک وحدک

بیا تا لحظۀ مرگم که تنها تو را خواهم

هه­ناسه­ی سه­ردی پر داخم ده­میکه گرتویه ناخم

من زمان آهاتی الباردة و حزینة إشتعل فی قلبی

آه سرد پرسوزم زمانی ست که در درون در گرفته

شه­رابی تویه ده­یشوری په­ژاره­ی ژینی پر ئاخم

و خمـرک هذا وحـده یمـحو همـوم حیاتـی الحزینه

و تنهااین شراب توست که میشوید اندوه زندگی پرحسرتم را

                                                      

                                                          «شه­ریف»

 

نوشته شده توسط ادریس در جمعه هفدهم مهر 1388 ساعت 5:12 | لینک ثابت |

 

چون زنسیم میشود زلف بنفشه پرشکن      وه که دلم چه یاد از آن عهد شکن نمیکند

                                                         «حافظ»

هتيجى تانى

باسکال مشعلانی


روح وانساني

برو و فراموشم کن

برو و له بیرم که
بكرة حتيجي ثاني

بزودی دوباره برمیگردی

زور زوو ده­گه­ریه­وه
روح وانساني

 برو و فراموشم کن
برو و له بیرم که

بس حتندم يوم علشاني

اما حتما یه روزی به خاطراین فراموشی پشیمان میشی

به­لام حه­تمن روژیک سه­باره­ت به­و له­بیرکردنه­ت په­شیمان ده­بیوه
انت كنت بتقول تهواني

این تو بودی که میگفتی عاشقمی

ئه­وه تو بوی ده­ت­وت ئاشقی منی
لما تجي في يوم تنساني

و هرگز اون روزی نمیاد که فراموشم کنی

و قه­ت روژیک نایه که له بیرم که­ی
دنيا والله وفيها عجايب

این دنیا به خدا چیزهای عجیبی داره

به­ خوا دونیا شتی سه­یری زور تیدا
روح هتيجي ثاني

بزودی دوباره برمیگردی برو!
برو! زور زوو ده­گه­ریه­وه

مين انت مين

تو کی هستی؟کی؟
تو کیی؟ کی؟

انت عشان حبيتك
چرا که من دوستت داشتم

بوچی که من خوشم ده­ویستی

ايه انت ايه

تو چی هستی؟ چی؟

تو چی؟ چی؟
لو هقول للدنيا انسيتك

اگه به دنیا بگم فراموشت کردم!

ئه­گه به ته­واوی دونیا بلیم له بیرم کردوی!
شوف ابقى شوف
ببین ببین چی مونده؟!

بروانه بروانه چی ماوه؟!

بكرة تندم لما اسيبك

فردا که ترکت کردم پشیمون میشی

سپه­ی که له جیم هیشتی په­شیمان ده­بیوه
روح ياللا روح

برو یاللا برو!

برو یالا برو
بكرة شوقك ثاني يجيبك

خیلی زود علاقه­ات دوباره تو را پیش من میاره

زور زو خوشه­ویستیت بو من، تو لای من دینیته­وه

 

نوشته شده توسط ادریس در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388 ساعت 18:57 | لینک ثابت |


 

تخيل همه چیز است،تخیل پیش درآمدی از جاذبه های آینده زندگیست.

                                                                    « انشتین »

 

انا يللي

نانسی عجرم


انا يللي بحبك وحدي انا
من هماني­ام که به تنهايي تو را دوست دارم

منم ئه­و که­سه­ی که ته­نیا توی خوش ده­وی
انا يللي بريدك لي انا
من همانی­ام که تو را فقط برای خود می خواهم

منم ئه­و که­سه­ی که توم ته­نیا بو خوم ده­وی
انا يللي بعمري ببقى أنا
من همانی­ام که تمام عمرم را باقی خواهم ماند

منم ئه­و که­سه­ی که ته­وای عومرم ده­مینمه­وه
على وعدي يا وعدي
بر پیمانی که با تو بستم

له سه­ر ئه­و په­یمانه­ی که له گه­ل توم به­ستو
لوحدي انا
تنها من
ته­نیا من

الهوى يا حبيبي الهوى أسرار عزیزم
عزیزم ,عشق سرشار از ناگفتنی­هاست
خوشه­ویستم، عیشق پر له نهینیه

حيرة و غيرة و شوق و نار
پریشانی و حسادت و دلتنگی و سوختن
په­ریشانی و حه­سودی و دلته­نگی و سوتان

بتسال كيف بغار عليك؟
از من می پرسی که چگونه به تو حسادت می کنم؟

لیم ئه­پرسی چون حه­سودیم پیت دی؟
و قلبك علم قلبي يغار
در حالیکه قلب تو به من آموخت که حسود باشم

له حالیکدا دلی تو فیری کردم که حه­سودیت پی بکه­م
الدنيي بتحلى و انا وياك
هنگامیکه من وتو با هم هستیم جهان زیباتر می شود

ئه­و کاته­ی که من له گه­ل توم دنیا جوانتره
غير عمري بلحظة هواك
عشق تو, زندگی مرا در یک آن دگرگون کرد

خوشه­ویستیت ژیانی منی له یه­ک کات گوری
ما كان قلبي بيعرف حب
قلب من معنای عشق را نمی دانست

دلی من مانای خوشه­ویستی نه­ده­زانی
و لا عنده غالي لولاك
و اگر که تو نبودی، عشق پیشش ارزشمند نبود

و ئه­گه­ر تو نه­بای خوشه­ویستی لای وی مانایه­کی نه­بو

 

 

نوشته شده توسط ادریس در سه شنبه ششم مرداد 1388 ساعت 0:9 | لینک ثابت |

 

بارگه‌ی خه‌م

رحلُ الهَمّ

کوله بار غم

شعر از: احمد  محمد

ترانه از : ناصر رزازیناصر رزازی

بارگه‌ی خه‌مم هه‌ڵگرت و هاتمه‌وه‌ بۆ شاره‌که‌م

حملتُ رحلَ همّی و رجعتُ إلی بلادی

کوله بار غمم را برداشته و سوی دیار خود آمدم

هاتم به‌ره‌و دییاری شه‌نگی که‌س و کاره‌که‌م

جئتُ إلی بلادِ آبائی الخَضِرة

دیار سرسبز و خرم پدرانم

بۆ باوه‌شی به‌ سۆزی دایکه‌ دڵ سووتاوه‌که‌م

إلی حضنِ ملیئٍ بالإحساسِ حضنِ أمی اللی جریح الفؤاد

سوی آغوش گرم و پرسوز مادر داغدیده­ام

تاکوو بزانێ چه‌نده‌ به‌ سۆیه‌ ئازاره‌که‌م

کی تعرفَ ما أحرقَ آلامی للفؤادِ

تا مادر بداند چقدر درد من کشنده است

هاتووم وه‌کوو شه‌ماڵێک چڵ و گه‌ڵا بدوێنم

جئت کریحِ الشَّمال لِکی أتحدثَ النباتَ و الورقَ

آمده­ام تا چون باد شمالی با گل و گیاه سخن بگویم

پاییزی غه‌رێبی دڵ به‌ جارێک هه‌ڵوارێنم

و أتخلصُ من خریفِ القلب بالمَرّة

و یکباره برگ­های زرد پاییز غربت دل را فروریزم

که‌ من نمه‌ی باران بم، ئێوه‌ش ئاوێنه‌ی باخمن

إن کنتُ وابلا فأنتم مرآة حدیقتی

اگر من نم نم باران باشم شماهم آینۀ باغچۀ من هستید

هه‌رچه‌نده‌ لێتان دوور بم هه‌نسک و ئاهی ناخمن

ومهما أکونُ بعیداً منکم فأنتم نشیجی و آهی

اگرچه از شما دورهم باشم ولی بازم هق­هق و آه درون من هستید

دڵم پرسه‌ خانه‌یه‌ سه‌رم به‌فری زستانه‌

قلبی مخبأ الهموم و رأسی کثلج الشتاء بسبب الآلام

قلبم آرمگه غمهاست وسرم چون برف از درد سپید گشته

هه‌میشه‌ خه‌م له‌ چاوما باڵاترین میوانه‌

دوماً الهمُّ هوَ الضیفُ الافضلُ فی عینیَّ

غم همیشه والاترین مهمان چشامه

وه‌ک باڵنده‌ی لانه‌واز ته‌ره‌و بێ ناونیشانم

کالطیر المطرود من عشّه أنا تارک عشی مجهولاً

مثل پرندۀ رانده شده از لانه، من نیز از کاشان خویش بی نام ونشان رانده شده­ام

چه‌ن شیرینه‌ که‌ ده‌ڵێم من خه‌ڵکی کوردستانم

کم أحلَی إذ أقولُ أنا کُردستانی

چقدر شیرین است آنگاه که می گویم من اهل کردستانم

 

نوشته شده توسط ادریس در پنجشنبه چهارم تیر 1388 ساعت 22:49 | لینک ثابت |
 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar